Kimseye etmem şikayet

oldum olası derdini anlatabilen bir insan olamadım.
anlatamadım.
canım yanardı,"neyin var?" diye soranım da vardı üstelik, bir şey yok derdim geçerdim.
şimdi kendimden geçtiğim bir yerdeyim.


ömrüm kıpırtısız bir liman gibi, uğurladığım gemilerin pasları duruyor üzerinde.
ufukta ne bir esen yel, ne de bir gemi


kaldık mı baş başa...


en zalimi, en kederlisi bu ,kendinden kaçamaman.
öyle gözlerini dikip bakan ruhuna verecek cevabının olmaması.
kendini avutamaman.


şimdi hesap soruyorsunuz ya benden, benim derdim benimle işte...
size verecek, size yetecek bir cevabım yok.
içimde bir şey yok.
zaman diyeceksiniz ah şu zaman!
ne ben ona alıştım, ne o bana...


sizden ayrıldım inceden,
yalnızlık korkutsa da bazen,
ah çekip susuyorum yeniden,
hani ne derdi şarkı:


"kimseye etmem şikayet, ağlarım ben halime..."


20 Nisan 2010

Bu ayrılık adil olmadı sevgilim

bakalım elimizde neler var;


bir kaç dvd bana, bir kaç fotoğraf sana.
ayvalık'tan aldığımız şaraplar bana,
kadehler sana..


gittiğimiz tüm o güzel şehirlerin
tren biletleri sana
izlediğimiz tek filmin bileti bana..


kitaplar..
çocuklarımdan ayırmak istemezsin beni
değil mi sevgilim?
kitapların hepsi bana..
ciltlediğimiz dergilerin tamamı sana..


birlikte yazdığımız tüm o şiirlerin, hikayelerin
biri sana biri bana..


pembe nevresim takımımız tabi ki bana,
o çok sevdiğin kedili yastık..
biraz ıslak ama..
sana..


yaşattığın tüm güzelliklerin
haklı övüncü sana..
yaşayamadıklarımızın hayal kırıklıkları 
bana..


galata kulesi bana
kız kulesi sana..


şehrin tüm kadınları sana
ve ben de o'na..


adil olmadı mı sevgilim?


peki;


sana ait olan "ben" yine sana
arkanda bıraktığın sefil ruh 
bana..


herşey tamamsa
gidiyorum ben sevgilim,


bütün öpücüklerim,
"en derin yaran"a..

Söz Yitimi, sensizlik ve gidişin üzerine

Sevmediğim/sevmediğin mevsimde değiliz artık.

Sonunda sonbahar denilen iç karartısını geri yolladı yaradan.

Yerine kışı getirdi, hani çok sevdiğin türkülerde bahsi geçen zemheriyi getirdi.

İki mevsim arası bu zamanları lanetlemek, elimden gelse yapardım sırf sen gittin diye.

Biliyor musun senin gittiğini anımsatan hiçbir şeyi sevmiyorum.

Kafamı patlatırcasına düşünüyorum, isyanla düşünüyorum, bu kadar erken gitmen gerekli miydi? diye.

Ama yapacak şey, söylenecek yok. Cemal Süreya ifadeleri düşüyor dilime, ''Söz Yitimi.''

Öyle açık, yalın anlatmış ki, ''söz yitimi ve sensizlik'' ne kadar örtüşüyor.

Sanki hala geleceksin..

Bu bi kandırmaca biliyorum ama seninle bunu oynamayı çok seviyorum. Varmışsın gibi, omuzunda ağlayabileceğim tentem yanımdaymış gibi davranmak, yaşlı çiftleri görüp yollarda üzülmekten daha kolay, buna sığınıyorum ben de zaman zaman. Annemle öyle olamayacağınızı düşünmekten daha az acı verici bir anımsama biçimi. Acıtmıyor hem gülümsetiyor.

Ve işte sen gelebilsen... Çok uzunca bir müddet ayrı kaldığımızı, ama yeniden buluştuğumuzu, biraraya geldiğimizi söylersin bana.

Değil mi?

Bak artık mutlu olacaksın, ''Çünkü yanında ben varım, yanınızdayım.'' dersin.

''İşte koruyucun yanında'' derken güzel gözlerini gözlerime dikersin.

Ve hatta, işe giderken giyindiğin lacivert takımların üzerinde olur da, ben anneme, ''babamın gözleri yine değişti'' derim.

Sen, mavi, gri, yeşil tüm bu renkleri toplayıp da, dünyaya o şekil gülümseyebilen tek kişisin.

Giydiği kıyafetin rengiyle gözleri değişen adam,adamların hası! Biraz daha kalabilseydin ya bizlerle..

''Cigara'' kokan parmakların yine elimden tutsun, yine şemsiyeli çikolata alalım, yine bana galatasaraylı olmayı anlat, yine küfrederek maç izleyelim birlikte..

Olmayacağını biliyorum, ama bunu düşleyip, istemekten geri duramıyorum.

Böyle mükemmel bir figür olmak zorunda mıydın?

Kimsenins enin gibi olamayacağını kafama kazımak zorunda mıydın?

Ya da, zorundaydın.

Çünkü sen başkaydın. Anlatılamayan, mükemmel tanımlamaların yakıştığıydın.

Yine yoksun, ben seni özlüyorum.

Özlüyorum...

Tuttuğum bir günlükmüşcesine bu sayfalara sözlerini, ince uzun parmaklı ellerini, seni döküyorum.

Özlendin.

Yoksun.

Biz de yokuz biraz, her sene olduğu gibi...

6 Aralık 2009

Ve düşün ki bir yalanım senden sonra

ve düşün ki evimin yolunu bulamamışım.

anne sessiz beklemiş.. 

telaş etmiş içten içe.. 

kardeş o'na eşlik etmiş.. 

telaşı gereksiz bulmuş aslında.. 

ve düşün ki ben büyük baş dönmeleri yaşamışım yine de sarhoş olmaktan kendimi alıkoyamamışım. 

ayaklarım acımış çok, isyan etmişler bana oralı olmamışım. 

dolaşmışım durmuşum hep senin nefes aldığın yerde... 

ayrılamamışım oradan, evin yolunu bulamamışım. ağız dolusu küfürler ederken bir yandan, bir yandan da şükür etmişim nerede nefes aldığını biliyor oluşuma...

ve düşün ki sevgilim yitip gitmek isterken karanlık gecede teslim etmek isterken ruhumu bi yandan da üzülmüşüm seni tek bırakacağıma... 

gidişime hiç üzülmeyeceğini bilsem de. 

hırçınlaşmışım kin tutmazken hiç kimseye bütün insanlara düşman olmuşum ansızın.

ben yokken seninle aynı nefesi soluyacaklar diye.

soysuz fikirlere düşmüşüm, haset eder olmuşum, tahammülsüz kalmışım... 

ve düşün ki giderken gidemez olmuşum senden. 

kalırken bi yerde kalamaz olmuşum, sende kalmaktan. 

bakarken göremez olmuşum. 

tutarken hissedemez olmuşum. 

bütünen yalan olmuşum

ben sensiz yalan olmuşum..

Siz hiç hissetmediniz

Ben, hiç göremedim sizin gördüklerinizi.

Sahip olduklarınıza sahip olamadım.

Gülen gözleri olmadı çocukluğumun.

Renkli hayalleriniz gibi hayaller kurmadım; hayallerim hep siyahtı, kırıktı...
Hiç dokunamadım sizin dokunduğunuz ellere, yüreklere.

Hiç içten gelerek sevdiğimi söyleyemedim en sevdiklerime...
Rüyalarım olmadı.

Kabuslardan, hep başka bir kabusla uyandırıldım, gecenin sükûtuna hiç yakışmayan çığlıklarla ve hep titredim bir sarhoşun narasıyla... 

Ben, düşlerimden düştükçe öğrendim çoğunuzun düşünerek öğrendiklerini...
Düştükçe büyüdüm.

Hep bir yanım eksilerek, bir acıyı başka bir acıyla eskiterek.
Karanlıklarıma yalancı mumlar diktim, küfrederek!
Hayatın neresinden tutunacağımı şaşırdım çoğu zaman.

Derken aşka sığındım..
Ama aşkı güzel gözleri olan birinde aramadım, tatlı heyecanlar yaşamadım.
Ben hep uzaklara aşıktım.

Yaşadığım yerden çok uzaklara; uzaklar vardı, orada her şey bambaşkaydı.
Ben yaklaştıkça uzaklar daha da uzaklaştı.

Uzaklarım, hiç benim olmadı...

Ben, üşüyen düşlerime anlam kattım, sizin gibi düşleyebilmek için...
Mutluluk sandığım her şeyin peşinde, avuçlarım açık, takıldım kaldım.
Bir avuç mutluluğa, mutluluktan uzak olan yanlarım adına sığındım...
Ben düşsel kurgularımda, savaş meydanında, onlarca ceset arasında unutulmuş, yara bere içinde can çekişen kimsesiz bir kimseciktim.

Herkes kendini tozpembe rüyaların içinde düşlerken: ben, ölümün ansız misafirliğine çok erken tanık oldum, intihara, peşi sıra yalnızlığa...

Ne için yaşadığıma dair cevaplar aradım; buldum.

Sonra korktum, anlamsızca ölmekten!
Elimi uzattım kendimden içeri, cehennemi tattım: sıcaktı; günahlarım gibi...
S"sonsuzluğa gömülmekten korktum, bir an önce nefeslere de anlam kattım.
Ben, gelecek düşleyemedim!
Geçmiş geleceğin aynasıymış öyle dediler.

Benim düşlediğim geleceğin karşısına başı dik nasıl çıkardı ki geçmişim?

Kırık hayallere sarılmaktan, insanların gözlerinden kaçıp ağlamaktan sıkıldım, yoruldum...
Yaşadıklarım yaşayamadıklarımdan; gerçekleştirdiklerim gerçekleştiremediklerimden daha mı önemli bilmiyorum ama bugünlerde çaresizce uzaklaşıyorum her şeyden, herkesten.
Ve ben, gizin içinde gizlenen bütün güzelliklerle, sonu sonsuzluk olan bir boşlukta yok olmak üzereyim...

Bana Yeniden Masal Anlatır Mısın Baba?

Babamı bir farklı sevdim, kız çocukları babaya düşkün derler, belki budur sebep. 
Babamı bir farklı sevdim, çünkü çoğu konuda aynıydık, aynı düşünen, aynı duyguları paylaşan iki insan. 
İkimizde komiktik, ikimizde inatçı, ikimizde kinci ama bir o kadar duygusal.


Bir gün annemle kavga etmiştim, kanlı bıçaklı. 
Aldı karşısına konuştu, gözlerime baktı:


- Kızım, annen lan o senin!
- Beni deli ediyor, hele o mimikleri yok mu!
- Olsun, annedir o, candır. ben hiç aldatmadım anneni..
- Gerçekten mi?
- Evet, çok sevdim, 2 sene koştum peşinden. o kadar güzeldi ki...
- Senin de altta kalır yanın yokmuş.
- E yakışıklıydık tabi!
- Hala öylesin.
- Bir gün ikimizden birine bir şey olursa, bana olsun tamam mı kızım? Çünkü ben size bakamam.
Ben sizi bu yaşa kadar büyüttüm ettim, ama o kadının üzerinizdeki emeği kadar olamaz benimki. 
Üzme o kadını, ben size bakamam, beceremem ama o bakar.
- Baba..
- Evin direği o, benden çok o...


Gözlerinden ilk yaşı düşürdüğü an, o andı babamın. Elimin tersi ile yaşlarını silip, baba seni çok seviyorum diye boynuna atlamak istedim, ama yapamadım. Ben hiç karşısına geçip, ona onu ne kadar çok sevdiğimi söyleyemedim, sadece sarılırdım, o anlardı. Öyle bir sarılırdım ki, içime sokacak gibi olurdum, bakardım gözlerine. O onu sevdiğimi anlardı.


Evin direği, annemdi evet. Babamın alkole olan zaafı otoriteyi anneme vermişti uzun yıllar önce. Bir ben bilirdim, annem kanepede sızmışken, babam eve geldiği zaman, yere yığılacak gibiyken, kolunun altına girip, yatağına yatırdığımı, banyoda elini yüzünü yıkarken yere düştüğünü, o kilolu adamı sürükleyerek yatağına götürdüğümü, ben bilirdim.


Bir gün ben çok küçükken, bir kere vurdu ablama, bir kere! 
Nasıl da oturmuştu içime, gözümdeki baba figürünü nasıl da zedelemişti, ama ruh ikizimdi sanki. karşısına oturduğumda, gözlerini görmeliydiniz, kalbi ağlıyordu, bin parça olmuş kalbi, sigarayı içerken elleri nasıl da titriyordu. Kolay değildi; bu devirde kız çocuğu yetiştirmek, hiç kolay değildi. 


Bir başka adamdı benim babam. O sert görünüşün altında şemsiyeye şemşiye diyen adamdı.
Küçükken rakının sonuna serçe parmağını batırıp bana emdiren adamdı babam, eve geldiğinde kazakları rakı kokardı. Hiç parfümünü bilmedim babamın, onun parfümü rakı ve sigara kokusuydu. Ve yakışırdı tenine.


Küçükken saçlarımı kuruturdun hatırlıyor musun baba? Önüne otururdum, sen kurutup tarardın birbirine girmiş saçlarımı. 
Ben hiç sevmezdim taramayı, sen tarardın, canım acırdı, olmaz böyle taranmalı bu saçlar derdin. 
Baba, saçlarımın arasında hala parmak izlerin... 


Küfür nedir senden öğrendim ben. Küfür bu kadar mı yakışır bir adamın ağzına...
Yakışıyordu, bıyıklarının altından çıkan o argo kelimeler gülümsetiyordu beni. 
Ben küfür etmeyi senden öğrendim baba. 
Bana da yakışıyor senin gibi bilir misin..


Yıllar geçti..
Sessiz ve sensiz hala bu şehir.
Son bir isteğim var senden..
Bana yine masal anlatır mısın baba?

Hangi sözüm yapıştırır dudaklarıma seni?

bir kutu müzik, derli toplu bir ev,
geriye kalan son iki sigaramla
gelmeni bekliyorum...


tanrı istemezse yaprak düşmezmiş.
sen istemedikçe barışamaz mıyız?
kaç damla gözyaşı yeter kupkuru bir inada?
kaç küfür yerine geçer onca güzel sözün?
olmaz, dokunamam eşyalarına!
kapalı kapılar ardında biryerlerde sevgisizliğim
kaç kere geri çektin anahtarları?
sen onu ben bunu derken ayrı konuştu dilimiz de
aynı şeyleri düşünmedik mi?
hangi kavga son olur kırgınlıklara?
hangi sözüm yapıştırır dudaklarıma seni?
sorun bensem bu sefer gerçekten
kim söyler çıkış yolumu?
yok, sensen
söyle, neden ben?
kaç cevapla silinir bu soru işaretleri
taptaze bir şiir nasıl yazılır sevgiliye?


ama
ne yaptımsa çare olmadı.
kendi kendine arttı, büyüdü, çoğaldı.
ayağa kalktım, istedim, savaştım olmadı,

atladım uçurumdan, denize düştüm olmadı..

Babalarını özler bazen kız çocukları

Doğumgünümden bir gün sonraydı. Annemle bozuktu biraz araları. O soğuk havayı yumuşatmak bana kalmıştı. İkisi de ne isterde yapıyordum, hır gür çıkmasın ağzımızın tadı daha fazla kaçmasın diye. Sonra babam kahveye gitti. Yarım saat geçmeden öksürerek kapıdan girdi, ağzından ilk defa "Beni hastaneye götürün". cümlesini duydum. Gittiler. 1 saat sonra annem girdi kapıdan önce, arkasından halam ve amcam. Ağlamaklıydı hepsi, annem hariç. Tuttu kolumuzdan yukarı çıkardı, fotoğrafını indirdi duvardan -bu kötüye işaretti, cenaze evlerinde ölünün fotoğrafı asılmazdı- gözlerimize baktı, "Babanız öldü" dedi.

Hiçbir şey hissetmedim. Şakadır yahu dedim, benim yeşil gözlü tentem nasıl olur da ölür, hem sığmaz ki tabuta dedim ve o gece hiç ağlamadım. Sonra ev kalabalıklaştı. "Başın sağolsun"lar havada uçuşurken ben elimde onun gömleği boş boş bakıyordum etrafıma. 

Ben babamı çok severdim. O da beni severdi. Hele bir meloşum deyişi vardı ki..

Ölmeden önce doktora "Beni kurtarın doktor bey, bana ihtiyacı olan çocuklarım var" deyişi onun nasıl koca yürekli bi adam olduğunun en güzel örneği belki de.

Velhasıl kelam; Eksik kalmaktır. Aradan yıllar geçse de eksikliğini dolduramamaktır. Gözlerin hep o şirin devi arar. Güvendiğin tek erkek artık yoktur ve sen korkmaya başlarsın. 

Uyaran yoktur seni evden çıkarken "aman kızım sakın.." diye. Kimse sormasın istersin onu, kimse konuşmasın hakkında. Yarımsındır. Yarım ben seni çok özledim. 

Ben babamı 7 yıldır öpmedim. Vakit çok geç değilken, pişman olmamak için öpün babalarınızı. Benim yerime de öpün ama.

Neydi?

neydi yorulunca birbirimizde dinlendiğimiz ?
gerçek miydi hayal miydi?
doğru muydu yanlış mıydı?
neydi?


kahpe dünyaya bomba misali düşüremediğimiz;
yanyana hiç sebepsiz gülüşmelerimizdi.
neydi bir telaş ellerimize yazdıran...
iten mi vardı arkamızdan istemesek biz?
sahi biz diye bir şey var mıydı hiç biz olduk mu?
ya da olmak istedik mi ?
istediysek en çok hangimiz ?


neydi ki elinde tutamadığın düşürdüğün yere?
cümlelerim miydi; kelimeler mi fazla gelmişti ?
çocuk bakışım mıydı; ağır mı gelmişti ?
düşkünlüğüm müydü sana,
bu yüzden mi düşürdüğüne üzülmemiştin?
neydi ? 
neydi ki?


fazla mı gelmiştim ben sana?
aşka uzak olduğunu görmektense
yetememeyi yeğlerdim!

Sen bir bana yoksun

yalnızlıklar silsilesi bu girdap
etekleri tutuşan zamanlara bulasada içten içe kendini,
yüzüne kaç çıkar boyu serildiğini bilemeyecek kadarda derin izleri..


ve en çok bir heves olmaktan korkmuştuk kalbimle biz,
ki tamda orda yeniledi hikaye kendini...
bu da daimi anlardan biriydi!


geçmiş geleceğe ayna olmayabilirdi oysa..
oysa birinde yüz güldürebilirdi..


olmadı..
kaldı ki hiç de şaşırtmadı!


kalanlarım olmadı aklım aşka erdiğinden beri
bir yerde yanlış yapıyordum
çok sevmek gibi!


oysa biliyordum, fazlası zarardı herşeyin..
çok sevenlerimse ardımda kalıyordu kendiliğinden yanıma uğramayı başaramadan..


belkide duvarlarım en çok onların el izleriyle doluydu, onlarsa kanrevan..
bu da hatalarımdan biriydi.


sevilebilir miydi bilmiyorum
ama bildiğim birşey vardı ki,
özellikle acıyla sevilmemeyi seçiyordum..


sevilemiyordum, sevdiklerim tarafından..
kolay kolay çıkmasalarda hayat çemberimden, kalbimden çıkıverirlerdi..


keşke görebilseydim bir kez karşıdan kendimi..


kadere kızamayacak kadar yorgunum şimdi
mecalsizim..


oysa ben öğrenmiştim sevgisizliği
tekrar kendini yenilemeseydi..


belki yine yeniden sarıverecek başka bir sevginin elleri
eğer bulabilirse kalan yanlarımdan kendine bir sığınak...