Sen bir bana yoksun

yalnızlıklar silsilesi bu girdap
etekleri tutuşan zamanlara bulasada içten içe kendini,
yüzüne kaç çıkar boyu serildiğini bilemeyecek kadarda derin izleri..


ve en çok bir heves olmaktan korkmuştuk kalbimle biz,
ki tamda orda yeniledi hikaye kendini...
bu da daimi anlardan biriydi!


geçmiş geleceğe ayna olmayabilirdi oysa..
oysa birinde yüz güldürebilirdi..


olmadı..
kaldı ki hiç de şaşırtmadı!


kalanlarım olmadı aklım aşka erdiğinden beri
bir yerde yanlış yapıyordum
çok sevmek gibi!


oysa biliyordum, fazlası zarardı herşeyin..
çok sevenlerimse ardımda kalıyordu kendiliğinden yanıma uğramayı başaramadan..


belkide duvarlarım en çok onların el izleriyle doluydu, onlarsa kanrevan..
bu da hatalarımdan biriydi.


sevilebilir miydi bilmiyorum
ama bildiğim birşey vardı ki,
özellikle acıyla sevilmemeyi seçiyordum..


sevilemiyordum, sevdiklerim tarafından..
kolay kolay çıkmasalarda hayat çemberimden, kalbimden çıkıverirlerdi..


keşke görebilseydim bir kez karşıdan kendimi..


kadere kızamayacak kadar yorgunum şimdi
mecalsizim..


oysa ben öğrenmiştim sevgisizliği
tekrar kendini yenilemeseydi..


belki yine yeniden sarıverecek başka bir sevginin elleri
eğer bulabilirse kalan yanlarımdan kendine bir sığınak...