Kendimle konuştum

21 yaşındayım. kendime ait bi odam var, ailemden uzakta bi şehirde yaşıyorum. üniversite bitmek üzere ve kendime ait bi odam var. ideallerim ya da hayallerim yok. ama odam var. bunun ne demek olduğunu anlatmak istiyorum size. bi odanız olursa her sey cok güzel olur. yatağınız olur, dolabınız olur, masanız sandalyeniz olur, ha bi de en önemlisi oyuncaklarınız olur. dolabın üstünde yatağın ucunda belki de her yerde. hayatınız boyunca size kimse oyuncak almamışsa kaç yaşına gelirseniz gelin o boşluğu dolduramazsınız. beğendiğiniz çok istediğiniz maket ev için yalvarabilirsiniz babanıza ama eğer babanızın bir günde kazandığı para maket evin etiketinde yazıyorsa sadece yolunuz o dükkana düştüğünde seyredebilirsiniz o oyuncağı. a ama belki birkaç barbie bebeğiniz olur. oynanmaktan saçları dökülür bebeğin de atmaya kıyamazsınız.
2 göz odalı evinizde hayal kurmayı öğrendiğiniz zaman önce bi odanız olsun istersiniz. yani ben hep bunu istedim, babamın eve geç geldiği günlerde sarhoş olduğu günlerde yani sesini duymak istemedim hiç. anneme bağırışlarnı, vuruşlarını, annemin; içimden kadere olan inancımı alıp götüren sesini duymak. o yüzden belki bi odam olursa hepsinden kurtulurum sandım. 

benim artık bi odam var.  Ben kurtulamadım.